2004-2005 Sezonu

Kazananlar sevinemedi Sinan Genç İlk defa hayatımda kazanan bir takımın futbolcularının sahadan üzgün ayrıldığını, kazandıkları için sevinemediklerini gördüm. Sadece futbolcular değil, tribündeki taraftar, yedek kulübesindeki futbolcular, teknik adamlar, şeref tribündeki başkan ve yöneticilerinin de... Böyle bir şey olmaz. 1 Eylül Stadı'nda kazanan Uşakspor ve Uşak halkı, inanın Göztepe'nin bu haline kahroldu. Maçtan size ince detaylar vereyim. İlk golü atan Abdullah'ın başı öndeydi. Hiç bir arkadaşı, sevinmek için yanına bile gitmedi. Göztepe kalecisi Serhat, "Gol yemeyeyim" diye kale arkasındaki top toplayacılarla "topu geç versinler" diye cebelleşiyor. Yine Göztepeli Aydın ve Hakan girdikleri yüzde yüzlük golleri kaçırıyor. İkinci golü atan Edim, arkadaşlarından (Bir gol attık. Niye ikincisini atıyorsun?) diye fırça yiyor. Maksatları fark atmak değil. Sadece maçı kazanmak. Profesyonelce, mertçe ve erkekçe. Göztepe camiasını yıpratmamak için bunu yapıyorlar. Yöneticiler kutlamaları Göztepe'nin bu durumu nedeniyle erteliyor. Maça gelince... Aslında birşey yazmak istemiyorum. Göztepeli futbolcuların sahadaki acizliği beni kahrediyor. Kendi kendime diyorum ki, Uşakspor kalesini açsa, bunlar gol atamaz. Ama yine onlara kızamıyorum. Çünkü kızacak, öfkelenecek, haykıracak o kadar insan var ki... Kısacası 1 Eylül Stadı'nı sevinç ve hüzün, kahır, çile ile dolu karmaşık duygularla terk ediyoruz; bir zamanlar o formayla Avrupa'da destanlar yazan Bombacı Halil Kiraz ağabeyimle